kurtulması namümkün bir yola girdim. sevas ve ahalisi beni bekliyordu. fekat ben de öyle bir geliyordum ki arkamda dünyanın en güçlü ordusu moğollar ile birlikte dar'ül-âla'ya (sivas) giriyordum. ne sarı, ne kahverengi saçlarımın arasına, buncacık yaşımda sıkıntıdan kelli aklar karışmış. iki arşın, on iki parmaklık boyum sahin dört parmak kısalmıştı, sünmekten. belki de beş karış olan omuzlarım yaşadıklarıma ayak uyduramayarak, narin bir gül gibi solmuş, başlarını eğmişlerdi. ne yana baksam, kime ne söylesem, kimden yardım istesem bilemiyorum. at arabası çukura girdikçe zıngır zıngır ediyor yüreğim ve uzuvlarım. henüz yerleşkelerin orta yerine gelmeden, epey uzaklarda konuçlanmış bir evin önündeki yaşlı adam -nereden tanıyayım- gözlerimin içine bakarak el salladı. şöyle arabadan biraz kaykılarak bilmukabele ettim. gülüyordu. adam nur yüzlü, kellifelli, beyaz sakallı ve sarıklı biriydi.
